นับถอยหลัง
posted on 07 Mar 2011 22:37 by yumsaab
อีกแค่ยี่สิบวันแล้วนะที่ต้องห่างจากประเทศที่ตัวเองเติบโต ห่างจากคนที่รัก ห่างจากคนที่ผูกพันธ์
ลึกๆก็กลัว กลัวหลายๆอย่างเมื่องที่เราไม่เคยไป ถึงจะแค่สองปีหรือสี่ปีก็เถอะ แต่มันไม่เหมื่อนตอนเราอยู่หอที่นี่
อยากจะกลับเมื่อไหร่ก็ได้ คิดถึงบ้านก็กลับ ก็ที่นั้นมันไม่ได้
ณ วันนี้ต้องใช้เวลาอยู่กับคนที่ตัวเองรักให้มากที่สุด
บางครั้งคิดแล้วก็ใจหายนะ ที่ต้องการไกลกัน
แต่ตัวเราเองยังคงเชื่อว่าความรัก ความผูกพันธ์มันยังส่งหากันได้เสมอใช่มั้ย ไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหน...
วันที่เราขึ้นเครื่องอยากให้คนที่เราผูกพัน ที่เรารักเค้ามากที่สุดได้ไปส่ง
ทั้งๆทีไปส่งแค่ไหนยังไงมันก็ต้องไปอยู่ดี....แล้วทำไมถึงยังอยากให้เค้าไปส่งเราถึงที่นั้น
ซึ่งก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมื่อนกันว่าทำไม ถึงอยาก....เพื่ออะไรหรอ...
แต่ถ้าให้คำตอบ ณ ตอนนนี้มันคงบอกว่าเพื่อที่จะได้อยู่กับพวกเค้าไปจนถึงวินาทีสุดท้าย
ที่เราจะอยู่ใก้ลกัน....ถึงแม้สองปีบางคนอาจจะบอกว่าไม่นาน เด่วก็กลับมาได้ถ้าว่าง
แต่หากสำหรับการรอคอยแล้ว แค่วันเดียวก็รู้สึกว่านานและทรมาณแล้วละ...
แต่ทุกอยากก็ต้องดำเนินด้วยเหตุและผลหากไปไม่ได้
ก็ไม่เป็นไร ขอแค่ส่งใจ และคอยคิดถึงกันก็พอแล้วเนอะ
ปล.ถึงทุกคนที่เราผูกพันธ์ รักนะคะ ถึงแม้ตัวจะห่างใจสายใยความผูกพันนี้จะไม่บางลงเลย...
ขอบคุณสำหรับมิตรภาพ ความรัก และความผูกพันธ์
เค้าบอกว่าช่วงเวลาแห่งการจากลาเป็นช่วงทีทรมาณและเจ็บปวด
มันจริงมากๆเลยละ